«Μπαμπά, γιατί με χτυπάς;»


«Κυρία μην βγείτε για διάλειμμα, να σας ρωτήσω κάτι; Δεν έχετε ακόμη παιδιά; Ναι το ξέρω ότι θα θέλατε. Εντάξει είστε και μικρή. Θα τα αγαπάτε τα παιδιά σας; Και άμα δεν είναι καλοί σε αυτά που τους βάζετε να κάνουν; Θα τα αγαπάτε πάλι;
Δεν είναι ωραίο κυρία να χτυπάνε οι γονείς τα παιδιά. Όπως μας φωνάζουν άμα χαλάμε τις κούκλες και τους βγάζουμε τα κεφάλια, ας τους φωνάξει κάποιος όταν το κάνουν αυτό και με τα παιδιά τους.
Το «θα φας ξύλο» δεν είναι πλάκα.
Άμα σας ρωτήσει κανείς κυρία, αν τα πήγα καλά σήμερα πείτε τουλάχιστον πως προσπάθησα. Δεν μπορώ να ακούω φωνές και φασαρίες το απόγευμα. Θέλω να βγω να παίξω. Όλες τις ασκήσεις σας τις κάνω, δεν τις αφήνω ποτέ, αλλά τα λάθη λένε μας κάνουν να μαθαίνουμε. Έτσι δεν είναι; Γιατί εγώ να ακούω φωνές;
Πείτε πως προσπάθησα, εντάξει;
Αν είχατε εσείς παιδιά θα τα σέρνατε από τα μαλλιά; Καλά λέτε. Όχι. Τα φίδια είναι για να σέρνονται, το μάθαμε χθες στη βιολογία. Εσείς μας το είπατε. Δεν είπατε κάτι για τα παιδιά.
Και οι μεγάλοι κυρία, νομίζω, θα ήταν καλό να μη δουλεύουν. Δε ξέρω τι τους κάνουν, αλλά έρχονται με νεύρα. Θυμωμένοι σα να έχουν χάσει στοίχημα. Και ξεσπάνε. Σε μας γιατί εκεί τους παίρνει. Στεναχωριούνται άμα ξεσπάσουν και καταστρέψουν ένα αντικείμενο μέσα στο σπίτι αλλά για μας ούτε λόγος.
Νομίζουν πως τα αντέχουμε.
Ποιος τους είπε πως αντέχουμε;
Να μου πείτε έχουμε πόδια. Ναι. Αλλά δεν μπορούμε να τρέξουμε, δεν έχουμε για πού. Είναι κλεισμένα όλα.
Και τα στόματα. Αυτά πιο πολύ.
Σας τα λέω να τα πω. Δε θέλω να τα γράψω. Χθες έπιασα το τετράδιο της έκθεσης να τα πω εκεί, αλλά φοβήθηκα. Θα τα άνοιγαν, θα τα έβλεπαν και κανένα απόγευμά μου δε θα είχε παιχνίδι μετά.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα ένα πράγμα.
Γιατί όταν ξεσπάν οι γονείς σε μας δεν μπορεί κάποιος να τους φωνάξει;
Έτσι είναι το σωστό; Έχουν το δίκιο με το μέρος τους;
Συγγνώμη άμα κάνω φασαρία. Εκεί ήθελα να καταλήξω. Δεν το θέλω. Τα πρωινά ξυπνάω κι έρχομαι εδώ για να μη φοβάμαι. Ούτε φωνές θέλω, ούτε συρσίματα και κλωτσιές.
Και μια συμβουλή κυρία. Αν δεν αγαπάτε τα παιδιά μη κάνετε δικά σας. Αν τα αγαπάτε και δεν έχετε φωνές και ξυλιές θα γίνεται η καλύτερη μαμά, κι αυτά τα πιο τυχερά παιδιά του κόσμου.
Και να τα αφήνετε να παίζουν. Ξεχνιούνται κάπως. Αυτό κάνω κι εγώ. »
Τα παιδιά είναι το αύριο. Είναι ψυχές μεγάλες σε μικρότερα σώματα. Είναι δυναμίτες.
Αν δεν νιώσεις έτοιμος να γίνεις γονιός, παράτα το.
Το να είσαι γονιός είναι αξίωμα με υποχρεώσεις και καθήκοντα.
Όπλο του γονιού είναι τα χέρια του, αυτά τα χέρια που είναι πλασμένα να μοιράζουν αγάπη και τρυφερότητα. Όχι τα άλλα που γίνονται γροθιές και προσπαθούν να βρουν έτσι το δίκιο τους.
Τα παιδιά δεν είναι σάκοι του μποξ. Αν κοιτάξεις τα μάτια τους και δεις λίγο πιο βαθιά θα αντικρίσεις θησαυρό.
Φύλαξε τον θησαυρό σου, είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις.
Κι εσύ που δεν είσαι γονιός, σκύψε να ακούσεις τα μάτια των παιδιών. Ναι, μιλάνε τα παιδικά ματάκια, ουρλιάζουν. 
Κοίταξέ τα, χαμογέλασέ τους, στάσου δίπλα τους.
Σε χρειάζονται σύμμαχο για να σηκωθούν.
Σε χρειάζονται εκεί για να μιλήσουν.
Μη το παίζεις αδιάφορος, αυτό που ακριβώς νιώθεις, αυτό και είναι.
Όσο σιωπάς είσαι υπεύθυνος.

19/11 Παγκόσμια ημέρα κατά της κακοποίησης των παιδιών
Photo: lightingtheirwayhome

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου